REJOYCE

REJOYCE, VIRGINIA                                     

Virgina (verschrikt) ziet, hoort:

‘De taal is gansch het volk !’

had de Uitbundige graag geslaakt, maar men kan enkel één woord op één tel terdege slaken & bevrijden uit de krochten van adempijp en slokdarm, zodat hij zich tevreden dient te stellen met schorre schilfers aan zijn strottenhoofd ontlokt:

                                                                                         ‘De taal is gansch het volk !’

/ … / roepen / … / schreeuwen / … / tieren / … / brullen / … /

… en het woord zal c.h.i.p. worden op het aambeeld van de communicatie …  

(sciencefiction, sciencefriction, satisfiction)

bv.

< slogankunde >

Bedrijf een kerstmisdaad !

Verbrand alle teddyberen !

Berouw dat medeleven !

Schop het schoolkonijn !

Berokken Bambi een oorlog !

Opschonen dat koetjeswaals !

Bak oma een assepoets !

Ban uit de letterenkunde alle uitroeptekens !!

Klaag verkleinwoordjes aan die langer zijn dan hun grondwoord !

Struikel niet langer over verkleinwoorden en onderdeuren !

Val niet in lilliputten bij het limbodansen !

Uitlepelen die linkerhersenhelft ! De volledige 23 % !

… en het woord zal strip worden op het aambeeld van de communicatie …

(sciencefiction, sciencefriction, satisfiction)

bv.

< stripteasing >

Laten we ze de pas afsnijden !

Aan het smeulende vuur te zien, hadden de mannen een halve dag voorsprong …

Niets liet vermoeden dat …

EEK !!

Inmiddels … Neem de reep maar, Vic. Als je honger hebt, is dit geen stelen.

Ze beschreven een omtrekkende beweging.

Eind goed, al goed !

‘Paardheid is de watheid van het alpaard,’ zo citeerde/doceerde nochtans de Uitbundige terecht, want een kwartier voor zijn dood was hij nog in leven.

(Begrip bij Virginia, uiteraard).

Nu is hij naar Papaniemandsland opgehoepeld.

Zag je hem ooit met meer dan twee kleuren?

(De hoeveelheid van de veilige meerderen?

De veiligheid van vele meerderen?

De meerderheid van veel veiligheid?)

Neen.

In bevenden lijve: geruis van bloed in een zeeschelp.

In levenden lijve: geruis van zee in een oorschelp.

Somtijds kamermuziek van halfvolle glazen.

Immer een strenge navel torsend.

Kende hij bijvoorbeeld de diepe hitte van look?

Eh …

Toch aan Maarten de pijp, ondanks Uitbundigheid.

Talloos & taalloos blijven wij achter.

De dichter is dood. De Uitbundige. De Tweekleurige.

One liner: zo, dat was het. (11 letters, 4 woorden, 2 leestekens, 1 leven).

Vergeet ook niet:

1. Geef het kind een lege tiet en het komt vol wind te zitten.

2. Een beweging heeft geen tijd nodig, maar neemt die wel in beslag.

‘Dag dichter,’ mompelt Virginia bij de onderdegrondstopping, ‘ik heb langere serpentines in mijn hoofd dan uw achterklap op rijm.’

Ze kijkt naar het kruis op het graf en denkt: S A T I S F I C T I E

{ Intussen,

in deze elementaire wereld }

01 { Salie en Rozemarijn begrijpen elkaar perfect.

Volkomenheid in de pan. Vleselijk lekker.

Eerst een woordje tot God richten. Het is grappiger in het Latijn.

Praise the Lord, pass the Ammunition }

02 {{ Het huwelijk tussen Lotte en Zalm daarentegen, op een bedje van Prei,

verloopt niet zo goed. }}

‘Een vleermuis beet mijn rechterpink eraf, daardoor begon ik te schrijven. Ik ben linkshandig.’

                       < pas op voor de dichter

                          of je ligt er >

 ‘Ik, ik word al jaren gekweld door de nachtmerrie van Refugio het Woedende Schaap. Daardoor begon ik te drinken.’

                       < het is stil in dit gedicht

                          ik mis je gezicht >

Now we have a room of our own.

Now we have separate rooms with another view.

Het leven op aarde ligt bezaaid met huwelijken }}

                                                                                                                                     Virginia

denkt er het hare van.

Geklater van water alom. Albion is een groot eiland, schier een werelddeeltje. Angelland is een goede biotoop om te schrijven, omklaterd door weeën & baren. Zilt in de pen. Zout op de huid. Vis en schaap. Enkele oude dichters die vooral dood zijn. De Uitbundigen ( … )

JE KUNT ECHTER VAT KRIJGEN OP SCHELVIS EN SAUCIJZEN DOMWEG DOOR ZE OP TE SCHRIJVEN

                                                                           Biografie van een huishondje, neem nou.

( … ) Als een kottertje dat slagzij maakt op de rimpelende wateren van bedompte wijdvertakte mistroostigheid ( … )

gemarmerd Italiaans papier

                          het beweegt als aardegroen water

                                                            als je er lang genoeg op staart

anker, amper, kanker:   Bloomsbury

                                      Richmond   

                                      Lewes

                                      Rodmell

                                                       Het was nooit goed & Het kwam nooit meer goed.

ReJoyce, Virginia, want soms is het snikheet in december, bezoeken vogels de bomen en bijen de Bloomende bloemen. Jammer dat Hogarth het manuscript van J.J. weigert. HIJ kent nochtans de diepe hitte van look, de watheid van het alpaard en de witheid van witheid. In 1941 sterft de helft van de Angelse letterenkunde.

Er is nog de tuin.

Er is nog het verre gezoem van London.

Er is nog de geur van teer op perrons.

Who’s afraid of this genderbender?

                    Our Virginia has been translated into your Woolf.

              (: tussen Virginia (E) en Woolf (A) ligt Atlantisch Water:)

                               De Ouse wacht. Altijd.

                                                                                  De beste dichters zijn dood.

                           Geruisvanbloedineenzeeschelp & Geruisvandezeeineenoorschelp

Er is veel onbegrijpelijks en ongrijpelijks. Virginia zoekt het in satisfictie.

                          Refugium

                          Refugium

                          Refugium

                          Refugium

( Ik heb telkens dezelfde droom, merrie: Refugio het Woedende Schaap op een weide // gras is er niet // harde gebarsten ondergrond // zoals bij hittedroogte // dreiging van het Schaap // ik kom de woorden ‘sssssscheepswol’, ‘sssssschaapskool’ en ‘steengrassssss’ te weten & raak er in paniek door // een geel opgloeiend puntje in een beangstigend trapezium wordt steeds groter en kleiner // modder in mijn mond // he trapeziu bestaa ui wate // t  m  t  t  r  // ssssssssssssss )

x 4 ?  5 ?

Huishouden wordt boekhouden van zwarte dromen. Droomhouding.  

Virginia (verschrikt) ziet, leest:

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

^                                                                                                                                                  ^

^            Op het moment dat Mortimer ter hoogte komt van de brandweerwagen,         ^

^            geeft deze gas en rijdt hij het terrein van Buckingham Palace op!                   ^    

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

***************

*  Damned ! *

                                                                                                                                                               ***************

~~~   aqua                   

               aquavite

                           aquaduckt

                                          aquaduckionnaire

                                                                     aquarellogram

                                                                                         aquasi

                                                                                                  aqua  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~                 

hetwaterindevaasvoordebloemenvanmrsdallowayhetwaterindevaasvoordebloemenvanmrsdallowayhetwaterindevaasvoordebloemenvanmrsdallowayhetwaterindevaasvoordebloemenvanmr

                                      //  ik kan niet

                                          zonder klaar water

                                          wie zonder kan

                                          hij werpe de eerste steen  //

WAT RIMPELT HET ?

– de diepte

– de wind

– een steen

                        The world is changing. De wereld wordt vloeibaar. I don’t want

                         to be or not to be a part of it. Ik kijk toe. I just write it down.

[ [  intro  ] ]

[ And who(m) should be (sitting/seated) with his (flesh/flashback) against the fountain but Solferino Espa? Solferino Espa.

And who(m) by fire?

And who(m) by water? ]

[ De smaak van water – iedereen is het er over eens – is de smaak van water.

 Het geluid van water – over smaak valt niet te discussiëren – is elke seconde weer anders.

  Geklater.              Gekletter.                Rust.                   Onrust.

Solferino deed zijn ogen dicht en zag Solferino zitten. Solferino bij de rode fontein.

  ‘Ik wil niets meer. Alleen dit.’

  ‘Laat dit het zijn. Deze zomerseconde. Deze secondezomer.’

  ‘Laat het dit zijn. Deze secondezomer. Deze zomerseconde.’

  Gebed geeft ordening aan de dag, de nacht.

  Zeg maar, bid maar: repetitie.

                                          klsh      klsh      klsh      klsh

                                          sprw     sprw     sprw    sprw

                                          klsh      sprw     klsh     sprw

                                          eeqsw    eeqsw    eeqsw    eeqsw

                                          sprlp      sprlp      sprlp      sprlp

                                          eeqsw    sprlp      eeqsw    sprlp

                                          klsh       sprw       eeqsw    sprlp

                                          w  ateateateateateateateateate  r

                                          w  ate ate ate ate ate ate ate ate r

[ Solferino prevelde binnensmonds en gaf ordening aan het water zijn gedachten zijn zijn zijn deelname aan het woeden van de dag de stad zijn zijn kortom zijn zijn zijn zen. ]]

[ Moskoude woei hem in het gezicht/gelaat. Hij liep door de straat met zwarte sneeuw. Sedert 1917 liep hij door deze straat met de zwarte sneeuw: Russisch-Orthopedisch. Het licht van drie samengestrikte kaarsen kon eeuwen duisternis niet verdrijven. Hij mankte in een groot land.

Poetin of RaspoetinChocotoff of Romanov of Molotov – men mankt, men minkt. Men is een undercollar pope – van buiten zwart, onderhuids zwart. Geblakerd, rood, trots. Rust. Rots. Rood.

 Magenta – Solferino – Magenta – Solferino – Magenta – Solferino – Magenta – Solferino     

  Espa Vespa Vespers

  Metten.

  Korte.

            Ik ben niet gek.

            Het zijn de stemmen.

            Het zijn de stemmen die me.

            Het zijn de stemmen die me gek maken.

                                                                                                   Ik heb stenen nodig ]

[[[ Outtro ]]]

[ Nightingale

        Too late a tale

                    Nightinglate

                             Lightinggate

                                       Nightling

                                              Lightning

                                                      Water …

                                                           Water ..

                                                                Water.

Natuurlijk dat zo’n sterven in de boeken gepreludeerd wordt, natuurlijk.

                                  Shelley:  tempeest                                      (zo Engels)

                                  Tolstoi:   station                                          (zo Russisch)

                                  Rilke:                   (zozo)

Laten we nu de boeken maar sluiten of er wordt alom gestorven.

JORIS DENOO

KERSEN ETEN MET FRIDA BOCCARA

KERSEN ETEN MET FRIDA BOCCARA

Met 33 toeren was het zoals met 78 toeren:
alles vertrok en keerde terug in 69,
draaiend om de navel.

Mens op de maan.
M/V in vuur en vlam.
(X nog onbekend).

Maar wij hadden ongecomponeerde noten
en klankkoortsige snaren.

Bert en Ernie schoten voor het eerst met kersenpitten.
Un jour un enfant terrible miste Woodstock op een haar na.
In Libië was het kwader kersen eten.
Kennedy wou een Berlijner zijn.

En de wereld draaide verder vierkant in het rond,
ondanks cent mille chansons van Frida Boccara.

Maar wij hadden ongecomponeerde noten
en klankkoortsige snaren.

Toen al.
Nu nog.

JORIS DENOO

MESSAGE IN A BOTTLE

MESSAGE IN A BOTTLE

Ja: hij zou met haar naar Schotland gaan.
Hoogten, bergen, dalen, stokers, monsters.
Dat was stellig beloofd heel lang geleden,
in het bronstijdperk van hun beschaving.

Loze woorden echter, dom gewauwel, dure eden.
Schots werd het gaandeweg en inderdaad,
ook scheef: geen druppel die nog overbleef
in de zee van liefde over welks baren hij ooit
varen zou, met haar, eindelijk en metterdaad.

Nee: op de schotsen van hun huwelijk
dronk hij zijn malts met regelmate
en doolde daardoor rond in alle staten,
helaas niet in het lang beloofde Schotland.
Onverdunde whisky kreeg de bovenhand.

Zo werd hij zelf een monster in zijn eigen loch,
een leugen waar zij niet meer in geloofde.
Zie: nadat hij zijn laatste fles had ontzield,
en de doodshik hem had geveld,
sprak zij tot hem, voor zijn steen geknield:

je enkele reis naar het eeuwig jachtveld
heb ik betaald met rinkelend statiegeld.
Nu jij er bent geweest, is het hier feest.
Eindelijk zit er schot in de zaak,
al is het met een wrange nasmaak.


De Cutty Sark voer toen uit met haar aan boord.
Nooit ofte nimmer is nog iets van haar gehoord.  

Joris Denoo

GOJ

GOEDE OUDE JORIS

(Het goj-kwaliteitslabel)

Oude Joris dronk goede rode wijnen.
Aan galg en rad ontsnapte hij,
ofschoon hij zwart en scherp verkoos
aangaande tint van zijn gemoed
en smaak van zijn gedachten.

Oude Joris pamperde zijn knoken
met mooie kleren, milde mosterd
en de juiste oliën uit de goede noten.
Prut was niet aan hem besteed.
Echte mortel vroeg zijn kathedraal.

Oude Joris trok zijn neus niet op voor vis.
Hetzelfde dient gezegd van centen.
Boter was zijn motto; de gladheid
van de aal droeg zijn voorkeur weg.
Hij werd een vinnige oude van dagen.

Oude Joris droeg zijn linkerhart
rustig tikkend door de jaren heen.
Hij was een tijdbom als eenieder,
maar leefde in gedoogzones
van kwaliteit en welbevinden.

Oude Joris bezat ook de boeken.
Uitgelezen stonden ze te kijk.
Hij bliefde nu geen letters meer,
maar hield ze zindelijk te boek.
Meer kon hij niet voor ze betekenen.

Oude Joris hield van wind en regen.
Ook dat aspect boeide hem zeer.
Onweer baarde hem geen grote zorgen.
Integendeel: gedonder en gewapper
waren voor hem het spetterende einde.

Oude Joris vond een zee ondersteboven
een woestijn en dit laatste landschap
dan weer omgekeerd een zee.
Idem dito voor de boomkruin en de wortel.
Wat je zegt, ben je zelf. Spiegels.

Oude Joris gaf in alle rust de geest.
Ontsnapt aan vuur- en waterproef.
Gekleed op zijn paasbest,
op een zeer goede vrijdag,
zijn hart verdeeld in links en rechts.

De boeken waren neergelegd.
Het motregende die dag.
Het meeste was volbracht.
Lucht en aarde zagen grijs.
Goede Oude Joris: goede reis.

Joris Denoo

DE ROZENTUIN IN KORTRIJK

DE ROZENTUIN IN KORTRIJK

In mijn oude zomer
bloeide een rozenstruik.
In mijn jongste zomer
bloedt een rozenstruik.

In de strakke blauwte bovenal
bidt een vliegtuig met gespreide vleugels.

Tijd stippelt hem uit.

Dan breekt het leenroerig tijdperk aan.
In de verte krult bloemkoolbewolking.
Boomkruinen beginnen te schuimen:
het einde van een wereld is in zicht.

En zie: reeds warmt de aarde op.
Straks ligt Kortrijk aan de zee.

Joris Denoo

REIS IN HET HOLST VAN DE ZOMER

REIS IN HET HOLST VAN DE ZOMER                       

Ik ben afgestapt te Lampernisse
– komende van Cadzand-bad,
jawel -,
want ik wou overal het land zien
en de zee,
maar vooral wind zonder de ervoor.
In Westende had ik getwijfeld
(daar woei nl. een mooie wind).
Maar de plek eindigt op de.
Vandaar.
Iets met ritme: Lampernisse.
Mooi, heel mooi. Bovenal wind.
Volgden nog Mannekensvere
en daarna het hinterland van Dixmuude.
Maar eerst dit.
Niet lang na Bray-Dunes (Zijn boten, Zijn rue Pompidou)
lag ook Zuydcoote te lonken.
Dat kende ik van een film.
De film was getiteld: ‘Weekend à Zuydcoote’.
Johan Daisne schreef erover in een Vlaamse Pocket van Heideland Hasselt.
(Alle drie van ons verscheiden).
Ik vermeed deze plek en reisde ras weer via een omtrekkende beweging
van Zuydcoote over Hondschoote (een rijmplek) naar Poperinge.
In Hopstad dronk ik kriekenlambiek
met de Evangelische Kerk als belendend perceel.
Die dag ook sleepte de politie van en in Oostende
maar liefst 19 onvolkomen geparkeerde auto’s weg.
Toen was het einde nabij.
Gelukkig kon ik zelf heelhuids
mijn thuisbestemming bereiken.
Dat is Heule, bij Kortrijk gelegen.
Waaide het daar?
Ja.
Woei is ook goed om het weer te geven.
Daar is dus ook van alles te beleven.
Te veel om op te noemen.
Ik steeg af met een zucht te Heule.
Misschien was ik maar beter thuisgebleven.

Joris Denoo

SCHRIJVEN

SCHRIJVEN

Vulpen en Picon op scherp.
Nu nog een onderwerp.
En dan dat Ene Boek.
Maar die verdomde zon.
Mijn goeie bril is zoek.
Een mus op het gazon.
De kat wil nu naar buiten.
Het ruikt al lekker.
Ik hoor buurman fluiten.
Haal de stekker er maar weer uit en
neem ook je Picon mee naar buiten.

Joris Denoo

VIER BRIEVEN AAN MIJN ZOON

VIER BRIEVEN AAN MIJN ZOON

01

Ze zijn negentien gebleven te Ieperen.
In Werchter zijn ze weer negentien.
De ene kluit is de andere niet.
En hun tenten, graven en koorts.

De tijd staat zo stil in jou,
tenzij hij suist als een schicht.
Soms slaat hij in, soms sluimert hij.
Maar altijd is hij slapende vennoot.

Laat ons drie tenten opslaan:
jij, wij en de letteren.
Op de zuidflank van Hill 19.
Laten we knetteren.

02

Voortdurend word je weer opgeroepen.
De middelen zijn beperkt, de overmacht groot.
Kuilen, kussens: daar draait het om.
En een ransel vol roze en blauw.

Er is een thuisfront met vrijgeleide,
binnen de perken van het marsbevel.
Je krijgt een arm, wees gerust.
We juichen bij een stelling weer ingenomen.

Deinzen en afzien is ook een tactiek.
Hoe ouder die oorlog wordt,
hoe kouder we hem in de ogen kijken.
Want jong is blind en luistert nauw.

03

Inpalmen, ach, waarom en voor wie?
In ’s hemelsnaam zeer zeker niet.
Evenmin in een andere naam.
De koning is rijk als hij alleen maar kijkt

Met afstandsbediening, brieven en begrip.
Met je doornenkroon om je hoofd gevlochten
en je tatoes van verleden veldslagen.
Laat je niet zalven met psalmen.

Want jij kent de aarde, en de zwaarte
van haar kracht. Die blauwe bol draait
vierkant in het rond, tot nader order.
Ongehoord valt een man overboord.

04

Mondenvol hol modernisme alom.
Tussen steeds nieuwe splinters ben jij te vinden,
te rapen. In boeken tegen het bloeden
spoel je aan als drenkeling, enkeling.

‘Ten aanval’: hoe wrang, hoe bang.
Je wereld is schier een eiland.
De golven schuimbekken en bijten.
Landing, last minute of crash: alles kan.

Het waren ook astronauten te Ieper.
Ze floten in banen om hun hoofd,
gehelmd, getekend: negentien.
En nu jij, met de helm verloren.

JORIS DENOO

GOOGLE EARTH

GOOGLE EARTH

Het oog van de maan knipt aan.
Een windklok schilfert in haar licht.
Tijd verglijdt als een trage wolk.
Een zee krabbelt even terug.
De vulkaan rochelt zich een hoest.
Het gerucht van een vervaldatum
doet de ronde onder aardgenoten.
Vurig ijs en marmeren gefladder
kunnen in een mum van tijd
het gestolde nu betekenen.

O Greta Green,
bewaar de aarde als je liefste knikker.

Joris Denoo

WINKELDOCHTER

WINKELDOCHTER     

 

Ik zie mijn oude jonge vader staan
in de weerschijn van een etalageraam:
baardje van vier dagen, spijkerbroek,
foute haren, onder zijn arm een boek.

Ziet hij mij? Ik hem wel.
Zoals gewoonlijk dus. Een raadsel.
We trillen samen mee op de rilling
van dat etalageraam, maar toch apart.

Kent hij nu nog mijn rug niet?
(Ik heb er ogen in, zo herkenbaar).
Wie zal het eerst gaan wuiven?
De winkeldochter of de aartsvader?

Plotseling is hij niet meer daar.
Een schicht: begrijpelijk, ongrijpbaar.
Mijn pa van glas verdwijnt alweer
zoals hij altijd al gekomen was.

Ik kijk weer naar mezelf, zijn dochter:
in niets gelijkend op die kerel,
daarnet nog aan de verre overkant,
in een zee van zachte babykleren.

Dat ik bij die ukkenwinkel sta,
is weer puur toevallig, zou je zweren.
Maar boven mijn middeleeuwen
begint het jongensmuisjes te sneeuwen.

Als enig kind heb ik een aardig broertje dood.
Er zit namelijk een halfzus aan te komen.

En ik zag mijn vader wel staan.

Joris Denoo