THEE VOOR TWEE

THEE VOOR TWEE                                                       

Dorothea Macintosh.
We drinken gemberthee.
Gezellig met z’n twee.
Dorothea Macintosh.
De kille wind huilt buiten
Om de luiken en de ruiten.
Dorothea Macintosh.
Hoe vreedzaam is het hier
Op dit stille eiland schier.

Wat zie je in de gemberthee,
Mijn wereldwijze winterfee?
Ontwaar je weer die troep
En lijkt het andermaal op soep?
Smaakt het zurig of pikant?
Naar tongzoen of vijand?

Goede gemberthee met z’n twee.
Dorothea Macintosh en ik.
Een onlosmakelijk verbond
Met smakelijke ondergrond.
Het is oorlog in het buitenland.
Tea for two en tand om tand.

Lieve Dorothea Macintosh.
Toont je thee ons nu de toekomst?
De halve wereld lijkt wel stoned.
De nevels van de dampkring
Zijn met oorlogszuur verweven.

Lieve Dorothea Macintosh.
Mijn wereldwijze winterfee.
Ik toost je toe en zeg ‘santhee’.

Joris Denoo

Advertenties

FOX POPULI

FOX POPULI

 

Ik wandel met de windhond.
Het is een weer om ons niet
door te jagen, een stukje vaderland
te bekijken, voortgetrokken door een beest
dat mij aan het lijntje houdt.

Wat is België mooi in november!
Zijn akkers, makkers, zijn doden,
en niet te vergeten de wind
over die akkers die naarstige
boeren toebehoren, en bloemen.

‘Landman’ zou de dichter zeggen,
en ‘noest’. Ik zeg alleen maar
‘koest!’. Want daar komt een
kleinere hond die een mindere man
aan het sleuren is. Voorwaar:

België is een land van strakke lijnen,
in november, en dat geldt zowel
voor de kleinen als voor de mijnen.
Wie hapt het eerst? Wat knapt?
Welk beest is ’t vlugst ontsnapt?

Joris Denoo

BALLADE VAN DE APPELSCHUDDER

BALLADE VAN DE APPELSCHUDDER

 

Zij hing in de Boom der Kennis te bungelen.
Een kus van de appelschudder streelde de stam,
maar niet de takken die haar kraak en net
gevangen hielden in hun röntgengreep.

Zij had opgehouden te bestaan.

De Boom stond er tegen Beter Weten in.
Hij wou die Mens helemaal niet schorsen.
Jaarringen, ja, maar geen strakke strik
om het vlees waar het lijf het dunst is
ter hoogte van de snik
en de stamboom het bestaat op te houden.

Toen men ter plekke afstapte
(drie, vier beroepen uit de levende wereld)
en scherper toezag, geholpen door instrumenten,
ontdekte men geen oorzaak.

Tot er eindelijk iemand naar omhoog keek:
de Boom had al zijn bladeren losgelaten.
Na de appelschudder kwam oostenwind,
weet je wel.

Joris Denoo