MANNEN, TIBET

MANNEN, TIBET

Mannen klimmen op bergen
en vrouwen. Dalend zijn ze
verslagen. Veroveren doen ze:
iets waar ze op kunnen, of in.

Geef ze de leegte en ze maken die
vol met verse leegte: kanon,
penis, booreiland, politiek.
Er schort niets aan berg en vrouw.

Mannen: momenten om op te schorten,
mammoets die aldoor sterven,
monumenten in verzekerde bewaring,
vergissing van god, ook al een niet-vrouw.

Na ampele expertise treft men
een hart aan, dat pompstation
dat vet & alcohol & nicotine
probeert te vertalen in begrip.

Het blijft helaas bij hijgen.
Na beven en geven komt krijgen.
Mannen zijn krijgers, zwaaiend
met wapens bij vuren en vrouwen.

Tussen de lakens worden ze vloeibaar.
Een vulkaan kunnen ze niet aan.
Subtropisch, arctisch, pieken, dalen:
mannen kunnen zelfs Tibet niet aan.

Joris Denoo

ITIZEN & ANACOND

ITIZEN & ANACOND                                                                                      

Stadsdreun zonnetril oogspanning boomdruis
Rooklicht dakenvlam krengloop onweer op til
Heet heet heet heet heet heet heet heet
Itizen zweet zozeer dat hij zowaar vergeet
Het mooie ding – ping ping! – voor Anacond

Lijven wolken damp de zomertreinen beven
Anacond standvastig beeld onder ventilator
Wijl Itizen op pad dat cadeau dat cadeau
Dat cadeau alsmaar zo hard herhaalt
Dat herhaling dat verdomde ding smelten doet

Itizen te veel Tw te veel Fb likes onderweg
& wordt geliked en afgeleid van ware
Zaken – ping ping! – en dorst naar drinken
Daar dan wat in verzinken prettig wederzien
De zon de zon zo hevig en zo heftig – vlucht!

Boem boem krak boem knetter knetter
Serpentinewapper donderreutel cityuation!
Pauken van boosheid verblind door laslicht
Vlucht vlucht vlucht voor gedruppel
Weldra penetrante percussie van regen

De city sist en haast en pruttelt tegen
Witlicht gevat in klemvast loodzwaar grijs
Anacond haalt horren – onweerparfum – weer
Uit & plotseling flitse Itizen message sent
Alle duivels hel tempeest en sintels!

Kadaverende hond van Anacond huilt
Onder hagelslag knettergek gemekker
Van een god (God?) Anacond nipt van
Een flestiek waar blijft-ie godverdomd?
En bovenal: waar blijft het ding – ping ping! –

Fiolen van toorn hoornen van gramschap
Dit is het einde brandwonden zevende graad
Itizen tot zijn eigen as herleid herhaald herinnerd
& Anacond  – ping ping! – een plasje verlangen
op de middenstip van deze ondermaanse magnetron.

Het afscheid betrof nochtans dat kleine ding.
Ping-ping.

Joris Denoo